উইলিয়াম চাৰ্লছ এণ্ডেল, আছিল অসমত বড়ো-কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ সামাজিক-সাংস্কৃতিক আৰু শৈক্ষিক বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত উল্লেখযোগ্য ভূমিকা পালন কৰা এজন মিছনেৰী।১৮৪০ চনত জন্মগ্ৰহণ কৰা উইলিয়াম চাৰ্লছ এণ্ডলে ১৮৬৪ চনত ছ’চাইটি ফৰ দ্য প্ৰপাগেচন অৱ দ্য গছপেল (এছ পি জি)ৰ দ্বাৰা পঠোৱা মিছনেৰী হিচাপে ভাৰতত উপস্থিত হয়। অসমৰ তেজপুৰৰ কছাৰী মিছনত প্ৰথম হেচেলমেয়াৰৰ নিৰ্দেশনাত তেওঁৰ মিছনেৰী কাম আৰম্ভ হৈছিল। এণ্ডলেৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য অৱদান আছিল শিক্ষানুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠা আৰু বড়ো ভাষা-সংস্কৃতিৰ প্ৰচাৰ। তেওঁ প্ৰথম গীৰ্জা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল—চেণ্ট. পলৰ গীৰ্জা, আৰু বেংবাৰীৰ প্ৰথমখন নিম্ন প্ৰাথমিক (এল.পি.) বিদ্যালয়। বড়ো মাধ্যমেৰে পাঠদানৰ বাবে এণ্ডলে ৰোমান লিপি গ্ৰহণ কৰিছিল, যিয়ে ভাষাটোৰ সংৰক্ষণ আৰু প্ৰসাৰত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল।

শিক্ষাৰ প্ৰতি এণ্ডেলৰ সমৰ্পণ কেৱল স্কুল খোলাৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নাছিল। বড়ো ভাষা আৰু সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণ আৰু প্ৰসাৰৰ লক্ষ্যৰে শিক্ষামূলক সামগ্ৰী আৰু প্ৰকাশন আদিও সৃষ্টি কৰিছিল। বিশেষকৈ তেওঁ ১৮৮৪ চনত "কছাৰী ভাষাৰ হাতপুথি" প্ৰকাশ কৰি বড়ো-কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ সংস্কৃতি আৰু পৰম্পৰাৰ বিশদ বিৱৰণী গ্ৰন্থ "কছাৰী" ৰচনা কৰে আৰু এই গ্ৰন্থখন প্ৰথম প্ৰকাশ হৈছিল ১৯১১ চনত।

সমগ্ৰ মিছনেৰী জীৱনত এণ্ডেলে বড়ো-কছাৰী জনগোষ্ঠীৰ শৈক্ষিক সুযোগ আৰু সামাজিক-সাংস্কৃতিক মৰ্যাদা উন্নত কৰাৰ বাবে অক্লান্তভাৱে কাম কৰিছিল। তেওঁৰ এই প্ৰচেষ্টাই এই সম্প্ৰদায়ৰ ভিতৰত ভৱিষ্যতৰ শৈক্ষিক অগ্ৰগতি আৰু সাংস্কৃতিক পুনৰুজ্জীৱনৰ পদক্ষেপৰ ভেটি স্থাপন কৰিছিল।

২০ শতিকাৰ আৰম্ভণিতে এণ্ডেলে অসমৰ বড়ো-কছাৰী জনগোষ্ঠীলৈ উল্লেখযোগ্য অৱদান আগবঢ়াইছিল। তেওঁৰ এই প্ৰচেষ্টাত মিছনেৰী স্কুলৰ একচেটিয়া অধিকাৰ ভংগ কৰি শিক্ষাৰ সুবিধা সম্প্ৰসাৰণ কৰি ১৯২৫ চনত বড়ো-কছাৰী শিশুৰ বাবে প্ৰথমখন চৰকাৰী ব্যক্তিগত প্ৰাথমিক বিদ্যালয় প্ৰতিষ্ঠা কৰা হয়। ১৯৫২ চনত বড়ো ভাষা-সাহিত্যক প্ৰচাৰ কৰা বড়ো সাহিত্য সভা গঠনৰ বাবেও তেওঁ অনুপ্ৰেৰণা যোগাইছিল। এণ্ডেলে ব্যক্তিগত মাধ্যমিক বিদ্যালয়ত বড়ো ভাষাক শিক্ষাৰ মাধ্যম হিচাপে প্ৰৱৰ্তনৰ পোষকতা কৰিছিল, ১৯৬৩ চনত কোকৰাঝাৰ জিলাত আৰু ১৯৬৮ চনত ওদালগুৰি জিলাত বড়ো শিশুক সবলীকৰণ আৰু সাংস্কৃতিক পৰিচয় ৰক্ষা কৰি এই কাম কাৰ্যকৰী কৰা হয়। তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ হৈছে শৈক্ষিক সবলীকৰণ, সাংস্কৃতিক সংৰক্ষণ, আৰু খিলঞ্জীয়া সম্প্ৰদায়ৰ বাবে পোষকতা।