ত্ৰিপুৰাৰ সুন্দৰী দেৱীক স্থানীয়ভাৱে দেৱী ত্ৰিপুৰেশ্বৰী বুলি জনা যায়। ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী পাৰ্বতীৰ তৃতীয় মহাবিদ্যা আৰু মুখ্য ৰূপ বুলি ধৰা হয়। এই মন্দিৰ ত্ৰিপুৰাৰ প্ৰাচীন উদয়পুৰ চহৰত অৱস্থিত। অসমৰ কামাখ্যা মন্দিৰৰ পিছতেই উত্তৰ-পূব ভাৰতৰ ভিতৰত সৰ্বাধিক সংখ্যক দৰ্শনাৰ্থীৰ ভিৰ হয়। ত্ৰিপুৰা ৰাজ্যৰ নাম এই মন্দিৰৰ নামেৰে ৰখা হৈছে। মাতাবাৰী নামেৰেও এই দেৱী জনাজাত। মন্দিৰটো কাছৰ কুঁজৰ (কুৰ্ম) দৰে এটা সৰু পাহাৰৰ ওপৰত আছে আৰু সেয়ে কুৰ্ম পীঠস্থান হিছাপেও জনাজাত। 

মন্দিৰটো ৫১টা শক্তি পীঠাৰ ভিতৰত এটা পীঠস্থান। জনমত  অনুসৰি সতীৰ সোঁ ভৰিৰ এটা অংশ ইয়াত পৰিছিল। ইয়াত শক্তিক ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী হিচাপে পূজা কৰা হয় আৰু ইয়াৰ সৈতে থকা ভৈৰৱ হৈছে ত্ৰিপুৰেশ। ১৫০১ চনৰ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত ত্ৰিপুৰা ধন্যমাণিক্যৰ মহাৰাজৰ দ্বাৰা নিৰ্মাণ কৰা ফিনিয়ালৰ সৈতে তিনি স্তৰৰ চালৰ সৈতে এটা ঘনীয় অট্টালিকা। 

জানিব পৰা মতে পঞ্চদশ শতিকাৰ অন্তিম বছৰবোৰত ত্ৰিপুৰাত শাসন কৰা ৰজা ধন্য মাণিক্য‌ই এদিন ৰাতি সপোনত দেখা পাইছিল যে ত্ৰিপুৰ সুন্দৰীয়ে তেওঁক ৰাজ্যৰ সমসাময়িক ৰাজধানী উদয়পুৰ চহৰৰ ওচৰৰ পাহাৰত দেৱীক উপাসনা আৰম্ভ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিছিল। ৰজাই গম পালে যে পাহাৰৰ ওপৰত এটা মন্দিৰ ইতিমধ্যে ভগৱান বিষ্ণুৰ নামত উৎসৰ্গিত কৰা হৈছে। বিষ্ণুক উৎসৰ্গিত মন্দিৰ এটাত কেনেকৈ শক্তিৰ মূৰ্তি থাকিব পাৰে সেয়া সিদ্ধান্ত ল'ব নোৱাৰি তেওঁ বিমোৰত পৰিছিল। পিছদিনা ৰাতি ঈশ্বৰৰ দৃষ্টিৰ পুনৰাবৃত্তি ঘটিল। ৰজাই বুজি পাইছিল যে বিষ্ণু আৰু শক্তি একেই সৰ্বোচ্চ দেৱতাৰ বিভিন্ন ৰূপ। সেয়েহে ত্ৰিপুৰ সুন্দৰীৰ মন্দিৰটো প্ৰায় ১৫০১ খ্ৰীষ্টপূৰ্বত অস্তিত্বলৈ আহিছিল। 

মন্দিৰৰ গৰ্ভগৃহত দেৱীৰ দুটা পৃথক আকাৰৰ ক'লা শিলৰ মূৰ্তি আছে। ৫ ফুট উচ্চতাৰ ডাঙৰ আৰু অধিক বিশিষ্ট মূৰ্তিটো হৈছে ত্ৰিপুৰ সুন্দৰী দেৱীৰ আৰু সৰুমূৰ্তিটো যাক আক্ষৰিক ভাৱে ছোটো-মা বুলি কোৱা হয় (আক্ষৰিক ভাৱে, সৰু মাতৃ)। সৰু মূৰ্তিটো ২ ফুট ওখ আৰু এইটো দেৱী চণ্ডীৰ মূৰ্তি। কোৱা হয় যে সৰু মূৰ্তিটো ত্ৰিপুৰাৰ ৰজাসকলে যুদ্ধক্ষেত্ৰলৈ কঢ়িয়াই নিয়াৰ লগতে চিকাৰ অভিযানলৈ লৈ গৈছিল।

তথ্য সংগৃহীত