ৰাজাৰ জীৱন যুঁজত ৰীতা পেগুৰ মানৱীয়তা! অসমৰ পৰা বনতাৰালৈ ৰাজাৰ যাত্ৰা
মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন, জন্মৰ পৰাই আঘাতপ্ৰাপ্ত এটা কণমানি হাতী পোৱালি। জীৱনৰ প্ৰথম দিনবোৰতেই সন্মুখীন হৈছিল অসহ্য যন্ত্ৰণা আৰু অনিশ্চয়তাৰ। কিন্তু এই কঠিন সময়ত ৰজাৰ কাষত থিয় দিছিল মানুহ। সেই মানৱীয়তাৰ কাহিনীত বিশেষভাৱে চৰ্চালৈ আহিছে ৰীতা পেগুৰ নাম। অসমৰ পৰা গুজৰাটৰ বনতাৰালৈ ৰজাৰ যাত্ৰাই পুনৰ এবাৰ সোঁৱৰাই দিছে, জীৱ-জন্তুৰ প্ৰতি মৰম আৰু যত্ন কিমান মূল্যৱান।
কেতিয়াবা জীৱনৰ আটাইতকৈ কঠিন যুঁজখনত প্ৰয়োজন হয় মৰম, সহানুভূতি আৰু নিৰন্তৰ যত্নৰো। অসমৰ হাতী পোৱালি ৰাজাৰ কাহিনী তেনে এক হৃদয়স্পৰ্শী উদাহৰণ। ৰাজাৰ জীৱনযুদ্ধৰ সৈতে জড়িত হৈ পৰা নামসমূহৰ ভিতৰত ৰীতা পেগুৰ নাম বিশেষভাৱে উল্লেখযোগ্য। এটি অসহায় হাতী পোৱালিৰ কাষত থিয় দিয়া, তাৰ প্ৰতি যত্ন আৰু মানৱীয়তাৰ পৰিচয় দিয়া মানুহৰ অৱদান এই কাহিনীৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দিশ।
জন্মৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল জীৱন-মৃত্যুৰ যুঁজ
২০২৬ চনৰ ২ অক্টোবৰত অসমৰ গোগামুখত জন্ম হৈছিল ৰাজাৰ। কিন্তু জন্মৰ আনন্দৰ মাজতেই নামি আহিছিল বিপৰ্যয়। জন্মৰ কিছু সময়ৰ পাছতে ৰাজাৰ ১১ বছৰীয়া মাতৃয়ে পোৱালিটোক গোৰ মৰাৰ ফলত তাৰ পিছফালৰ সোঁ ভৰিৰ উৰুৰ হাড় সম্পূৰ্ণৰূপে ভাঙি যায়। আঘাত ইমানেই গুৰুতৰ আছিল যে ৰাজাই থিয় হ'ব পৰা নাছিল, আনকি আঘাতপ্ৰাপ্ত ভৰিটোৰ ওপৰত শৰীৰৰ ওজন দিব পৰাও অসম্ভৱ হৈ পৰিছিল।
ইয়াৰ উপৰি মাতৃৰ প্ৰথম গাখীৰ অৰ্থাৎ ক'লষ্ট্ৰাম আৰু পৰৱৰ্তী সময়ৰ মাতৃদুগ্ধৰ পৰাও বঞ্চিত হৈছিল। নৱজাতক হাতীৰ পুষ্টি আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতা গঢ়ি তোলাত এই গাখীৰৰ ভূমিকা অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ। যি সময়ত এটা হাতী পোৱালিৰ আটাইতকৈ বেছি প্ৰয়োজন হয় মাতৃৰ সান্নিধ্যৰ, সেই সময়তেই ৰজাৰ জীৱন হৈ পৰিছিল অনিশ্চিত।
ৰীতা পেগু আৰু মানৱীয়তাৰ এক কাহিনী
ৰাজাৰ জীৱনযুদ্ধৰ কাহিনীত ৰীতা পেগুৰ নাম বিশেষভাৱে চৰ্চালৈ আহিছে। স্থানীয় পৰ্যায়ত পোৱালিটোৰ যত্ন লোৱা লোকসকলৰ অৱদান এই উদ্ধাৰ অভিযানৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অংশ।এটি নৱজাতক হাতীৰ যত্ন লোৱাটো সহজ কথা নহয়। বিশেষকৈ মাতৃৰ পৰা বিচ্ছিন্ন আৰু গুৰুতৰভাৱে আঘাতপ্ৰাপ্ত পোৱালিটোৰ বাবে প্ৰয়োজন হৈছিল নিৰন্তৰ পৰিচৰ্যা, পুষ্টিকৰ খাদ্য আৰু স্বাস্থ্যৰ ওপৰত তীক্ষ্ণ নজৰ। ৰাজাৰ ক্ষেত্ৰত মাতৃদুগ্ধৰ পৰিৱৰ্তে বিশেষভাৱে প্ৰস্তুত কৰা গাখীৰৰ ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। তাৰ শাৰীৰিক অৱস্থাৰ প্ৰতি লক্ষ্য ৰাখি চিকিৎসা আৰু খাদ্যৰ ক্ষেত্ৰতো বিশেষ সাৱধানতা অৱলম্বন কৰা হৈছিল। ৰীতা পেগুৰ দৰে স্থানীয় যত্ন লোৱাসকলৰ অৱদানৰ মাজেৰে এটা কথাই স্পষ্ট হয় যে বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত কেৱল ডাঙৰ উদ্ধাৰ অভিযানেই যথেষ্ট নহয়। উদ্ধাৰৰ পাছত এটা জীৱক জীয়াই ৰখাৰ বাবে যিসকলে নীৰৱে যত্ন লয়, তেওঁলোকৰ ভূমিকাও সমানেই গুৰুত্বপূৰ্ণ।
উদ্ধাৰৰ পৰা বিশেষ চিকিৎসালয়লৈ
ৰাজাৰ গৰাকী ভোলানাথ পেগুৱে সহায় বিচৰাৰ পাছত ৮ অক্টোবৰত বনতাৰাৰ ৰেপিড ৰেছপন্স টীম অসমত উপস্থিত হয় আৰু পোৱালিটোৰ বিশেষ চিকিৎসা আৰম্ভ কৰে। পৰীক্ষাৰ জৰিয়তে তাৰ সোঁ ভৰিৰ উৰুৰ হাড় সম্পূৰ্ণৰূপে ভঙাৰ কথা নিশ্চিত কৰা হয়। চিকিৎসাৰ অংশ হিচাপে ভৰিটো প্লাষ্টাৰ আৰু বিশেষ বেণ্ডেজেৰে স্থিৰ কৰি ৰখা হয়। লগতে এণ্টিবায়টিক, পুষ্টিকৰ পৰিপূৰক আৰু অন্যান্য চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা হয়। ১০ অক্টোবৰত ৰাজাক লখিমপুৰ জিলাৰ পহুমাৰাস্থিত তাৰ গৰাকীৰ বাসগৃহলৈ স্থানান্তৰ কৰা হয়। তাতেই চিকিৎসা আৰু দিনে-নিশাই নিৰীক্ষণ অব্যাহত থাকে।
আঘাতপ্ৰাপ্ত ভৰিটোৰ ওপৰত যাতে শৰীৰৰ ওজন নপৰে, তাৰ বাবে এটা বিশেষ হাইড্ৰ'থেৰাপী পুখুৰীৰো ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল। ইয়াৰ জৰিয়তে ৰজাক আঘাতপ্ৰাপ্ত ভৰিটোত চাপ নিদিয়াকৈ চলাচল কৰাত সহায় কৰাৰ চেষ্টা কৰা হৈছিল। কিন্তু কেইবা সপ্তাহৰ চিকিৎসাৰ পাছতো ৰজাৰ স্বাস্থ্যৰ অৱস্থাই বিভিন্ন জটিল ৰূপ ধাৰণ কৰে। ডায়েৰিয়া, বেক্টেৰিয়াজনিত সংক্ৰমণ, বাৰে বাৰে তেজত শৰ্কৰাৰ মাত্ৰা কমি যোৱা, যকৃতৰ সূচকৰ মাত্ৰা বৃদ্ধি, শৰীৰত চাপৰ ফলত ঘা হোৱা আৰু নাভিৰ হাৰ্নিয়াকে ধৰি কেইবাটাও সমস্যাই দেখা দিয়ে।
২,৫০০ কিলোমিটাৰৰ যাত্ৰা বিমানযোগে
ৰজাৰ অৱস্থা অধিক জটিল হৈ পৰাত উন্নত চিকিৎসাৰ প্ৰয়োজনীয়তা অনুভৱ কৰে চিকিৎসকসকলে। কিন্তু অসমৰ পৰা গুজৰাটলৈ ২,৫০০ কিলোমিটাৰতকৈ অধিক দূৰত্বৰ পথযাত্ৰা তাৰ বাবে বিপজ্জনক হ'ব পাৰে বুলি বিবেচনা কৰা হয়। সেয়েহে ২০ নৱেম্বৰত বিশেষ বিমানযোগে গুৱাহাটীৰ পৰা গুজৰাটৰ জামনগৰলৈ লৈ যোৱা হয় ৰজাক। অনন্ত আম্বানীৰ সহযোগত বনতাৰাই এই জৰুৰী বিমানযাত্ৰাৰ ব্যৱস্থা কৰে। বিশেষভাৱে প্ৰস্তুত কৰা বিমানত ৰাজাক সুৰক্ষিতভাৱে স্থানান্তৰ কৰা হয়। যাত্ৰাৰ সময়তো পশু চিকিৎসক আৰু যত্ন লোৱা লোকসকলে তাৰ স্বাস্থ্য নিৰীক্ষণ কৰি থাকে।
অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাইও ৰাজাৰ স্থানান্তৰৰ বিষয়ে তথ্য প্ৰকাশ কৰি অনন্ত আম্বানী আৰু বনতাৰাৰ দলটোক কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰে।
এতিয়া বনতাৰাত নতুন আশাৰ সন্ধান
জামনগৰৰ বনতাৰাৰ বিশেষ হাতী চিকিৎসালয়ত ৰাজাৰ উন্নত পৰীক্ষা-নিৰীক্ষা, হাড়ৰ চিকিৎসা, বিষ নিয়ন্ত্ৰণ, চলন-ফুৰণৰ থেৰাপী আৰু পুষ্টিগত পুনৰ্বাসনৰ ব্যৱস্থা কৰা হ'ব। তাৰ সম্পূৰ্ণ সুস্থতাৰ বাবে দীৰ্ঘম্যাদী চিকিৎসা আৰু নিৰন্তৰ নিৰীক্ষণৰ প্ৰয়োজন হ'ব। ৰাজাৰ এই যাত্ৰাই ভাৰতত হাতী উদ্ধাৰ আৰু চিকিৎসাৰ ক্ষেত্ৰত বিশেষ বিমান পৰিবহণৰ গুৰুত্বও পুনৰ চৰ্চালৈ আনিছে। এইটো ভাৰতত হাতীক বিমানযোগে স্থানান্তৰ কৰাৰ তৃতীয়টো ঘটনা বুলি জানিব পৰা গৈছে।
ৰাজাৰ জীৱনযুদ্ধৰ কাহিনী কেৱল এটা হাতী পোৱালিৰ চিকিৎসাৰ কাহিনী নহয়। ই মানুহ আৰু জীৱ-জন্তুৰ মাজৰ সহানুভূতিৰ সম্পৰ্কৰ কথাও কয়। ৰীতা পেগুৰ দৰে স্থানীয় যত্ন লোৱা লোকৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পশু চিকিৎসক, উদ্ধাৰকাৰী দল আৰু উন্নত চিকিৎসাৰ ব্যৱস্থা কৰা প্ৰতিগৰাকী ব্যক্তিৰ অৱদান এই যাত্ৰাৰ সৈতে জড়িত।লগতে অনন্ত আম্বানীৰ সহানুভূতিও উল্লেখযোগ্য।
আমি প্ৰায়ে উদ্ধাৰ অভিযানৰ সফলতাৰ কথা আলোচনা কৰোঁ। কিন্তু তাৰ আঁৰত থকা নীৰৱ পৰিশ্ৰম, যত্ন আৰু দায়িত্ববোধৰ কথাও মনত ৰখা উচিত। এটা অসহায় জীৱৰ কাষত সময়মতে থিয় দিয়াটোও এক ডাঙৰ মানৱীয়তা। ৰাজাৰ কাহিনীয়ে সেই কথাই পুনৰ এবাৰ প্ৰমাণ কৰে।জন্মৰ পৰাই যন্ত্ৰণাৰ সৈতে যুঁজ দি অহা ৰাজাই এতিয়া নতুন পৰিৱেশত নতুনকৈ সুস্থতাৰ যুঁজ আৰম্ভ কৰিছে। সি পুনৰ নিজৰ ভৰিত থিয় হওক, খোজ কাঢ়ক আৰু সুস্থ জীৱন লাভ কৰক।
Disclaimer: The opinions expressed in this article are those of the author's. They do not purport to reflect the opinions or views of The Critical Script or its editor.














Related Comments