১৯ ছেপ্টেম্বৰ সমাগত। 

অসমে নিজৰ মৰমৰ জুবিন দাক হেৰুওৱাৰ প্ৰায় এবছৰ হ’বলৈ হ’ল। সময় পাৰ হৈ গৈছে, কিন্তু তেওঁৰ অনুপস্থিতিৰ দুখ আজিও আমাৰ মনৰ পৰা যোৱা নাই।আমাৰ বাবে জুবিন দা কেৱল এজন শিল্পী নহয়। তেওঁ আমাৰ জুবিন দা—আমাৰ আৱেগ, আমাৰ স্মৃতি আৰু আমাৰ ভালপোৱাৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ।

সেইবাবেই ১৯ ছেপ্টেম্বৰ কেৱল কেলেণ্ডাৰৰ এটা তাৰিখ নহয়। এই দিনটো অসমৰ অগণন মানুহৰ বাবে গভীৰ বেদনা আৰু শূন্যতাৰ দিন।

এটা প্ৰশ্ন বাৰে বাৰে মনলৈ আহিছে—

জুবিন দাৰ বাবে আমি সঁচাকৈয়ে যথেষ্ট কৰিছোঁনে?

বিশেষকৈ জুবিন ক্ষেত্ৰক লৈ।

শেহতীয়াকৈ ক্ষেত্ৰখনত বিশৃংখলতা সৃষ্টি হোৱা আৰু বৰষুণৰ ফলত পোহৰৰ ব্যৱস্থা ব্যাহত হোৱাৰ ঘটনাইও সুৰক্ষা আৰু ব্যৱস্থাপনাক লৈ মানুহৰ উদ্বেগ বৃদ্ধি কৰিছিল।

এইবোৰ দৃশ্যই এটা স্বাভাৱিক প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে—

যি ঠাইত অসমৰ মৰমৰ জুবিন দা চিৰনিদ্ৰাত শুই আছে, সেই ঠাইখনৰ যত্ন আৰু সুৰক্ষা কিয় সদায় মানুহৰ অভিযোগৰ পিছতহে গুৰুত্ব পায়?

নিৰ্মাণৰ গতি কিয় ইমান মন্থৰ?

জুবিন ক্ষেত্ৰৰ সীমাৰ দেৱাল আজি পৰ্যন্ত হৈ উঠা নাই। কিয়?

এফালে মহানগৰীত বৃহৎ উৰণীয়া সেতু আৰু অন্যান্য প্ৰকল্প তুলনামূলকভাৱে কম সময়ত সম্পূৰ্ণ কৰাৰ উদাহৰণ আছে। আনফালে, জুবিন ক্ষেত্ৰৰ দৰে অসমৰ মানুহৰ আৱেগৰ সৈতে জড়িত এটা স্থানৰ মৌলিক আন্তঃগাঁথনি সম্পূৰ্ণ হ’বলৈ কিয় ইমান সময় লাগিছে?

এই প্ৰশ্নটো এতিয়া আৰু অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰিছে, কাৰণ ১৯ ছেপ্টেম্বৰ ওচৰ চাপি আহিছে।

চৰকাৰৰ মতে জুবিন ক্ষেত্ৰৰ বাবে সোণাপুৰত ১০ বিঘা ১ কঠা চৰকাৰী ভূমি সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা সঞ্চালকালয়লৈ হস্তান্তৰ কৰা হৈছে।স্থায়ী সীমাৰ দেৱাল নিৰ্মাণৰ বাবেও ৩.১৯৭৫ কোটি টকা মঞ্জুৰ কৰা হৈছে।

চৰকাৰৰ পৰিকল্পনা অনুসৰি, পৰৱৰ্তী পৰ্যায়ত জুবিন ক্ষেত্ৰক এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সাংস্কৃতিক আৰু পৰ্যটনস্থলী হিচাপে গঢ়ি তোলাৰ লক্ষ্য আছে। ইয়াৰ ভিতৰত Open-Air Theatre, Museum আৰু Library নিৰ্মাণৰ পৰিকল্পনাও আছে।

কিন্তু প্ৰশ্নটো হৈছে—এই পদক্ষেপবোৰ কিমান সোনকালে বাস্তৱ ৰূপ পাব? কেৱল মানুহে ক্ষোভ প্ৰকাশ কৰাৰ পিছতেই কিয়?

জুবিন ক্ষেত্ৰৰ পৰিস্থিতি উন্নত কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বহু সময়ত সামাজিক মাধ্যমত ছবি, ভিডিঅ’ আৰু জনতাৰ ক্ষোভৰ পিছতহে প্ৰশাসনৰ তৎপৰতা দেখা যায় যেন লাগে।

এটা কথা ভাবিবলগীয়া— জুবিন ক্ষেত্ৰৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ স্থানৰ নিয়মীয়া পৰিষ্কাৰ-পৰিচ্ছন্নতা, সুৰক্ষা আৰু ৰক্ষণাবেক্ষণৰ বাবে জনতাৰ ক্ষোভৰ অপেক্ষা কৰিবলগীয়া কিয় হ’ব?

এই ঠাইখনৰ প্ৰতি চৰকাৰৰ দায়িত্ব কেৱল অভিযোগ অহাৰ পিছত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰাতে সীমাবদ্ধ থাকিব নালাগে।

১৯ ছেপ্টেম্বৰৰ পূৰ্বে কিবা ডাঙৰ ঘোষণা হ’বনে?

এতিয়া আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰশ্নটো ইয়াতেই।

এই দিনটো জুবিন দাৰ নামত এক ঐতিহাসিক দিন হিচাপে ঘোষণা কৰিব নোৱাৰিনে?

এটা স্থায়ী ঘোষণা।

জুবিন দাৰ নামত কোনো বিশেষ দিৱসৰ স্বীকৃতি।

আৰু জুবিন ক্ষেত্ৰক লৈ এনে এটা ডাঙৰ ঘোষণা, যিটো শুনি মানুহে ক’ব পাৰে—

“হয়, অসমে সঁচাকৈয়ে জুবিন দাক স্মৰণ কৰিবলৈ কিবা এটা স্থায়ী কৰি গ’ল।”

১৯ ছেপ্টেম্বৰ, এই দিনটোত অসমবাসীয়ে নিজৰ মৰমৰ শিল্পীগৰাকীক স্মৰণ কৰিব। কিন্তু মানুহে এইবাৰ চৰকাৰৰ ফালৰ পৰাও এটা ডাঙৰ, অৰ্থপূৰ্ণ আৰু দৃশ্যমান পদক্ষেপ আশা কৰিছে।

জুবিন ক্ষেত্ৰৰ কামৰ স্পষ্ট অগ্ৰগতি। স্পষ্ট ঘোষণা।

এটা নিৰ্দিষ্ট সময়সীমা।

১৯ ছেপ্টেম্বৰ ইমান ওচৰত—তথাপিও এতিয়ালৈকে জুবিন দাৰ বাবে চৰকাৰৰ ফালৰ পৰা কোনো বৃহৎ আৰু স্পষ্ট ঘোষণা কিয় দেখা নাযায়?

আমি বিচাৰিছোঁ—যি ঠাইত আমাৰ জুবিন দা চিৰনিদ্ৰাত শুই আছে, সেই ঠাইখনে যেন তেওঁৰ প্ৰতি থকা অসমৰ মানুহৰ ভালপোৱা আৰু সন্মানক প্ৰতিফলিত কৰে।

এখন সম্পূৰ্ণ সীমাৰ দেৱাল।

এটা সন্মানজনক প্ৰৱেশদ্বাৰ।

এটা পৰিষ্কাৰ আৰু সুৰক্ষিত পৰিৱেশ।

আৰু এটা সুপৰিকল্পিত স্মাৰক।

কাৰণ আমাৰ বাবে জুবিন দা সাধাৰণ কোনো নাম নহয়।

তেওঁৰ বাবে অসমৰ মানুহৰ আৱেগক কোনো টেণ্ডাৰ, কোনো বাজেট বা কোনো চৰকাৰী ফাইলৰ সংখ্যাৰে জুখিব নোৱাৰি।

প্ৰায় এবছৰ হ’বলৈ ল’লে।

এতিয়া কেৱল প্ৰতিশ্ৰুতি নহয়—কাম দেখা যাব লাগে।

কেৱল স্মৰণ নহয়—তেওঁৰ স্মৃতি সংৰক্ষণৰ দায়িত্বও দেখা যাব লাগে।

আৰু সেয়েহে ১৯ ছেপ্টেম্বৰৰ প্ৰাকমুহূৰ্তত অসম চৰকাৰলৈ অসমৰ মানুহৰ এটাই প্ৰশ্ন—

“আমাৰ জুবিন দাৰ বাবে আৰু কিমান অপেক্ষা কৰিব লাগিব?”

“জুবিন ক্ষেত্ৰ কেতিয়া সঁচা অৰ্থত জুবিন দাৰ যোগ্য স্মাৰকক্ষেত্ৰ হৈ উঠিব?”