অসমৰ প্ৰতিখন ঠাইৰে বুকুত লুকাই আছে কিছুমান ইতিহাস, জনশ্ৰুতি আৰু ঐতিহ্যৰ কাহিনী। এনে বহু ঐতিহাসিক স্থানৰ ভিতৰত গুৱাহাটীৰ পৰা প্ৰায় ২৫ কিলোমিটাৰ পশ্চিমে অৱস্থিত ছয়গাঁও অন্যতম। প্ৰাচীন কালৰ চান্দ সদাগৰৰ চম্পক নগৰ হিচাপে পৰিচিত এই অঞ্চলটো বেউলা-লখিন্দৰ আৰু মনসা দেৱীৰ কাহিনীৰ সৈতে বিশেষভাৱে জড়িত। আজিও ইয়াত সংৰক্ষিত হৈ থকা মেৰঘৰৰ ভগ্নাৱশেষে অতীতৰ এক সমৃদ্ধ ঐতিহাসিক আৰু পৌৰাণিক পৰম্পৰাৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে।

চম্পক নগৰৰ পৰা ছয়গাঁও: নামৰ আঁৰৰ কাহিনী

জনশ্ৰুতি অনুসৰি, বৰ্তমানৰ ছয়গাঁও অঞ্চলটোৱেই এসময়ত চান্দ সদাগৰৰ চম্পক নগৰ হিচাপে পৰিচিত আছিল। কোৱা হয় যে ৰজা চন্দ্ৰধৰে তেওঁৰ ছয়গৰাকী পুত্ৰৰ মাজত চম্পক ৰাজ্যখন ছটা ভাগত বিভক্ত কৰিছিল। কালক্ৰমত এই ছটা গাঁৱৰ পৰাই অঞ্চলটোৰ নাম ছয়গাঁও হোৱা বুলি লোকবিশ্বাস প্ৰচলিত আছে। সময়ৰ সোঁতত প্ৰাচীন চম্পক নগৰ ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হয়। অৱশ্যে ইয়াৰ অতীতৰ স্মৃতি সম্পূৰ্ণৰূপে হেৰাই যোৱা নাই। চান্দ সদাগৰৰ মেৰঘৰৰ ভগ্নাৱশেষ আৰু প্ৰাচীন মন্দিৰৰ শিলাখণ্ডসমূহে আজিও এই অঞ্চলৰ ঐতিহ্যৰ সাক্ষ্য বহন কৰি আছে।

চান্দ সদাগৰৰ মেৰঘৰ আৰু বেউলা-লখিন্দৰৰ কাহিনী

ছয়গাঁৱৰ আটাইতকৈ উল্লেখযোগ্য ঐতিহাসিক স্মৃতিচিহ্ন হৈছে চান্দ সদাগৰৰ মেৰঘৰ। লোকবিশ্বাস আৰু প্ৰচলিত কিংবদন্তি অনুসৰি, চান্দ সদাগৰ আছিল ভগৱান শিৱৰ এগৰাকী একনিষ্ঠ ভক্ত। তেওঁ শিৱৰ বাহিৰে আন কোনো দেৱ-দেৱীৰ পূজা কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰা নাছিল। আনহাতে, শিৱৰ কন্যা হিচাপে পৰিচিত সৰ্পদেৱী মনসাই মৰ্ত্যলোকত নিজৰ পূজা প্ৰচলন কৰিবলৈ বিচাৰিছিল। ইয়াৰ বাবে তেওঁ চান্দ সদাগৰক মনসা পূজা কৰিবলৈ অনুৰোধ জনায়। কিন্তু শিৱভক্ত চান্দ সদাগৰে সেই অনুৰোধ প্ৰত্যাখ্যান কৰে। ইয়াৰ ফলত মনসা দেৱী ক্ৰোধান্বিত হৈ চান্দ সদাগৰৰ পুত্ৰসকলৰ জীৱন ধ্বংস কৰাৰ অভিশাপ দিয়ে বুলি কিংবদন্তিত উল্লেখ আছে।

মনসাৰ অভিশাপৰ ফলত চান্দ সদাগৰৰ পুত্ৰসকল এজন এজনকৈ সৰ্পদংশনত মৃত্যুমুখত পৰে। অৱশেষত কেৱল কনিষ্ঠ পুত্ৰ লখিন্দৰহে জীয়াই থাকে। লখিন্দৰৰ বিবাহৰ সময়ত পুনৰ কোনো অঘটন নঘটিবলৈ চান্দ সদাগৰে বিশ্বকৰ্মাৰ সহায়ত এটা বিশেষ মেৰঘৰ নিৰ্মাণ কৰোৱায়। এনে ব্যৱস্থা কৰা হৈছিল যাতে কোনো সাপে ঘৰটোত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে।

কিন্তু সকলো সুৰক্ষাৰ ব্যৱস্থা বিফল কৰি মনসা দেৱীৰ পঠিওৱা সাপে মেৰঘৰৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰি লখিন্দৰক দংশন কৰে। ফলত লখিন্দৰৰ মৃত্যু হয়। স্বামীৰ প্ৰাণ ঘূৰাই অনাৰ উদ্দেশ্যে তেওঁৰ পত্নী বেউলাই কঠোৰ যাত্ৰা আৰু নিৰন্তৰ প্ৰাৰ্থনাৰ পথ বাছি লয়। অৱশেষত বেউলাৰ ভক্তি আৰু প্ৰচেষ্টাত সন্তুষ্ট হৈ মনসা দেৱীয়ে লখিন্দৰক পুনৰ জীৱন দান কৰে। অৱশ্যে ইয়াৰ বাবে চান্দ সদাগৰে মনসা দেৱীৰ পূজা কৰিবলৈ সন্মত হ'ব লাগিব বুলি চৰ্ত আৰোপ কৰা হৈছিল।

পৰৱৰ্তী সময়ত চান্দ সদাগৰে মনসা দেৱীৰ পূজা কৰিবলৈ সন্মতি প্ৰকাশ কৰে। এইদৰেই বেউলা-লখিন্দৰ আৰু চান্দ সদাগৰৰ কাহিনী মনসা পূজাৰ প্ৰচলনৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত হৈ পৰে।

প্ৰাচীন মন্দিৰৰ ভগ্নাৱশেষে বহন কৰিছে ইতিহাস

মেৰঘৰৰ উপৰি ছয়গাঁও অঞ্চলত প্ৰাচীন মন্দিৰৰ ভগ্নাৱশেষো পোৱা যায়। ইয়াত দুটা পৃথক সময়ৰ মন্দিৰৰ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণ পোৱা গৈছে। ইয়াৰে এটা মন্দিৰ একাদশ-দ্বাদশ শতিকাৰ আৰু আনটো সম্ভৱতঃ ষোড়শ শতিকাৰ বুলি অনুমান কৰা হয়। পুৰণি মন্দিৰৰ আন্তঃগাঁথনিৰ ওপৰতে পৰৱৰ্তী সময়ত নতুনকৈ আন এটা মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰা হৈছিল। মন্দিৰৰ ভিতৰত দেৱীৰ মূৰ্তি, শিৱলিংগ আৰু সূৰ্যদেৱৰ মূৰ্তি আছে। জনশ্ৰুতি অনুসৰি, আহোম স্বৰ্গদেউ শিৱসিংহই পৰৱৰ্তী সময়ত এই স্থানত এটা সুন্দৰ মন্দিৰ নিৰ্মাণ কৰোৱাইছিল। অৱশ্যে কালৰ প্ৰভাৱত সেই মন্দিৰটোও ধ্বংসপ্ৰাপ্ত হয়। বৰ্তমান ইয়াৰ প্ৰাচীন শিলাখণ্ড আৰু মন্দিৰৰ অৱশিষ্টহে বিভিন্ন স্থানত সিঁচৰতি হৈ আছে।

পুৰাতত্ত্ব বিভাগৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰচেষ্টা

ছয়গাঁৱৰ এই ঐতিহাসিক সম্পদসমূহ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত পুৰাতত্ত্ব বিভাগে বিশেষ পদক্ষেপ গ্ৰহণ কৰিছে। চান্দ সদাগৰৰ মেৰঘৰৰ ভগ্নাৱশেষসমূহ সংগ্ৰহ কৰি সুন্দৰকৈ সজাই-পৰাই ৰখা হৈছে। ঐতিহাসিক স্মৃতিচিহ্নসমূহৰ সুৰক্ষাৰ বাবে চাৰিওফালে পকীবেৰ নিৰ্মাণ কৰাৰ লগতে তাৰৰ বেৰ দিয়া হৈছে। মেৰঘৰৰ ওচৰৰ প্ৰায় এবিঘা মাটিও সংৰক্ষণৰ অধীনলৈ অনা হৈছে। সংৰক্ষিত অঞ্চলটোৰ দক্ষিণ দিশত পুৰাতত্ত্ব বিভাগে এটা পকীঘৰ নিৰ্মাণ কৰিছে। ইয়াৰ উপৰি স্মৃতিচিহ্নৰ পৰিচয় আৰু ঐতিহাসিক গুৰুত্ব প্ৰকাশ কৰিবলৈ এটা ওখ ফলকো স্থাপন কৰা হৈছে। মেৰঘৰৰ ভগ্নাৱশেষৰ কিছুমান অংশ এটা সৰু ঘৰৰ ভিতৰত পৃথকে পৃথকে সংৰক্ষণ কৰি ৰখা হৈছে। এই সংৰক্ষণৰ ব্যৱস্থাসমূহে ছয়গাঁৱৰ ঐতিহাসিক ঐতিহ্যক ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে জীয়াই ৰখাত সহায় কৰিছে।

ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক পৰম্পৰাৰ সৈতে জড়িত ছয়গাঁও

ছয়গাঁও কেৱল ঐতিহাসিক স্থানেই নহয়, ই স্থানীয় ৰাইজৰ ধৰ্মীয় আৰু সামাজিক জীৱনৰ সৈতেও ওতপ্ৰোতভাৱে জড়িত। মেৰঘৰৰ ওচৰতে থকা শিৱ আৰু কালী মন্দিৰত স্থানীয় মঠপেৰীয়া ৰাইজে একত্ৰিত হৈ প্ৰতি বছৰে শিৱৰাত্ৰি পালন কৰি আহিছে। ইয়াৰ উপৰি ১৯৬০ চনত মেৰঘৰৰ দক্ষিণফালে এখন নিম্ন প্ৰাথমিক বিদ্যালয় স্থাপন কৰা হৈছিল। পৰৱৰ্তী সময়ত ১৯৯০ চনত ইয়াৰ কাষতে এটা পুথিভঁৰালো স্থাপন কৰা হয়। এইদৰে ঐতিহাসিক সম্পদৰ কাষতে শিক্ষা আৰু সামাজিক জীৱনৰো এক পৰিৱেশ গঢ় লৈ উঠিছে।

ছয়গাঁৱৰ চান্দ সদাগৰৰ মেৰঘৰ অসমৰ এক উল্লেখযোগ্য ঐতিহাসিক আৰু সাংস্কৃতিক সম্পদ। বেউলা-লখিন্দৰৰ জনপ্ৰিয় কিংবদন্তি, মনসা পূজাৰ পৰম্পৰা, প্ৰাচীন মন্দিৰৰ ভগ্নাৱশেষ আৰু পুৰাতাত্ত্বিক নিদৰ্শনসমূহে এই স্থানৰ গুৰুত্ব বহুগুণে বৃদ্ধি কৰিছে। সময়ৰ সোঁতত বহু ঐতিহাসিক কীৰ্তিচিহ্ন হেৰাই গ'লেও ছয়গাঁৱৰ মেৰঘৰে অতীতৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায় আজিও সোঁৱৰাই আছে। সেয়েহে এই ঐতিহাসিক সম্পদসমূহৰ উপযুক্ত সংৰক্ষণ, প্ৰচাৰ আৰু পৰিচৰ্যা কৰাটো আমাৰ সকলোৰে দায়িত্ব। অসমৰ ইতিহাস আৰু ঐতিহ্যক জানিবলৈ তথা পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ মাজত ইয়াৰ পৰিচয় জীয়াই ৰাখিবলৈ ছয়গাঁৱৰ দৰে স্থানসমূহৰ গুৰুত্ব অনস্বীকাৰ্য।