১৯২৭ চন। স্থান শিৱসাগৰ। সেই সময়ত অসমৰ সমাজত নাৰীৰ কণ্ঠস্বৰ বহু পৰিমাণে চাৰিবেৰৰ মাজতে সীমাবদ্ধ। শিক্ষা, সাহিত্য, সমাজ সংস্কাৰ বা নাৰীৰ অধিকাৰ—এই বিষয়সমূহত মুকলিকৈ মত প্ৰকাশ কৰাৰ সুযোগ নাৰীৰ বাবে আছিল অতি সীমিত। ঠিক এনে এক সময়তে শিৱসাগৰৰ পৰা প্ৰকাশ পালে ‘ঘৰ জেউতি’—এখন আলোচনী, যিয়ে কেৱল অসমীয়া সাহিত্যৰ ইতিহাসতে নহয়, অসমৰ নাৰী জাগৰণৰ ইতিহাসতো এক নতুন অধ্যায়ৰ সূচনা কৰিলে।

কনকলতা চলিহা আৰু কমলালয়া কাকতিৰ সম্পাদনাত প্ৰকাশিত *‘ঘৰ জেউতি’*ক নাৰীৰ কণ্ঠ আৰু অভিজ্ঞতাক কেন্দ্ৰ কৰি প্ৰকাশ পোৱা প্ৰথম অসমীয়া সাময়িকী হিচাপে বিশেষভাৱে স্মৰণ কৰা হয়। নামটোৰ দৰেই আলোচনীখন যেন অসমীয়া সমাজৰ এচুকত জ্বলি উঠা এটা সৰু চাকি—যাৰ পোহৰে ক্ৰমে বহু নাৰীক নিজৰ কথা ক’বলৈ সাহস দিলে।

নাৰীৰ বাবে মুকলি হ’ল নতুন এখন মঞ্চ

সেই সময়ত নাৰীৰ শিক্ষা আৰু সামাজিক অধিকাৰক লৈ আলোচনা কৰাটো সহজ কথা নাছিল। কিন্তু ‘ঘৰ জেউতি’ৰ পাতত স্থান লাভ কৰিছিল শিক্ষা, সমাজ সংস্কাৰ, সাহিত্য, নাৰীৰ অধিকাৰ আৰু নাৰীৰ জীৱনৰ বিভিন্ন অভিজ্ঞতাৰ দৰে গুৰুত্বপূৰ্ণ বিষয়।

ই কেৱল নাৰীৰ বিষয়ে লিখা এখন আলোচনী হৈ নাথাকি নাৰীক নিজৰ কথা নিজে কোৱাৰ এক মঞ্চ প্ৰদান কৰিছিল। নতুন লেখিকা আৰু চিন্তাশীল নাৰীক লিখিবলৈ উৎসাহিত কৰি আলোচনীখনে অসমীয়া সাহিত্য জগতত নাৰীৰ অংশগ্ৰহণ অধিক দৃশ্যমান কৰি তুলিছিল।

‘ঘৰ জেউতি’ প্ৰকাশৰ সময়ছোৱাত অসমীয়া সমাজ পৰিৱৰ্তনৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সন্ধিক্ষণৰ মাজেৰে পাৰ হৈছিল। আধুনিক শিক্ষা, সমাজ সংস্কাৰ আৰু নাৰী জাগৰণৰ ধাৰণাই ক্ৰমে গা কৰি উঠিছিল।

১৯২৭ চনৰ পৰা ১৯৩১ চনলৈ প্ৰকাশিত এই আলোচনীখনে সেই পৰিৱৰ্তনৰ সময়ছোৱাত নাৰীৰ চিন্তা, সৃষ্টিশীলতা আৰু সামাজিক সচেতনতাক আগুৱাই নিয়াত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা পালন কৰিছিল। ইয়াৰ জৰিয়তে অসমীয়া সাংবাদিকতা আৰু সাহিত্যৰ পৰিসৰো পৰম্পৰাগত সীমাৰ বাহিৰলৈ সম্প্ৰসাৰিত হৈছিল।

‘ঘৰ জেউতি’ৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ অৱদান হয়তো ইয়াৰ পাতত প্ৰকাশিত লেখাবোৰতকৈও অধিক আছিল—ই সৃষ্টি কৰিছিল আত্মবিশ্বাসৰ এক নতুন পৰিৱেশ।

নতুন লেখিকা আৰু চিন্তকক উৎসাহিত কৰি আলোচনীখনে এনে এটা প্ৰজন্মৰ বাট মুকলি কৰিছিল, যিসকলে পৰৱৰ্তী সময়ত অসমীয়া সাহিত্য আৰু ৰাজহুৱা জীৱনত নিজৰ সুকীয়া পৰিচয় গঢ়ি তুলিছিল।

‘ঘৰ জেউতি’ৰ প্ৰকাশৰ প্ৰায় এশ বছৰ পাৰ হৈ গ’ল। সময় সলনি হ’ল, সমাজ সলনি হ’ল, নাৰীৰ বাবে সুযোগো বহু পৰিমাণে বৃদ্ধি পালে। কিন্তু সেই পৰিৱৰ্তনৰ ইতিহাসত ‘ঘৰ জেউতি’ৰ অৱদান আজিও স্মৰণীয়।

এয়া কেৱল এখন পুৰণি আলোচনীৰ কাহিনী নহয়; এয়া অসমৰ নাৰীসকলৰ কথা কোৱাৰ অধিকাৰ, নিজৰ চিন্তা প্ৰকাশ কৰাৰ সাহস আৰু সমাজত নিজৰ স্থান প্ৰতিষ্ঠা কৰাৰ যাত্ৰাৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায়।

১৯২৭ চনত জ্বলি উঠা সেই ‘ঘৰ জেউতি’ৰ চাকি হয়তো সৰু আছিল, কিন্তু তাৰ পোহৰ বহু দূৰলৈ বিয়পি পৰিছিল। প্ৰায় এটা শতিকা পিছতো সেই পোহৰে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে—এটা কলমে কেৱল শব্দ লিখিব নোৱাৰে, ই এখন সমাজৰ চিন্তাধাৰাও সলনি কৰিব পাৰে।