ভাৰতত যেতিয়া লাখ লাখ শিক্ষাৰ্থীৰ ভৱিষ্যৎ প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন, তেতিয়া দেশৰ অন্যতম সন্মানীয় শিক্ষাবিদ, উদ্ভাৱক আৰু পৰিৱেশকৰ্মী সোনম ৱাংগচুকে নিজৰ জীৱনকো বিপদত পেলাই অনশনৰ পথ বাছি লৈছে। এই অনশন কোনো ব্যক্তিগত লাভৰ বাবে নহয়, বৰং শিক্ষাৰ স্বচ্ছতা, জবাবদিহিতা আৰু যুৱসমাজৰ ভৱিষ্যৎ সুৰক্ষাৰ দাবীত।

কোন হয় সোনম ৱাংগচুক?

সোনম ৱাংগচুক কেৱল এজন সমাজকৰ্মী নহয়। তেওঁ এজন বিশ্বখ্যাত শিক্ষাবিদ, অভিযন্তা, উদ্ভাৱক আৰু পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ পথপ্ৰদৰ্শক।

তেওঁৰ উল্লেখযোগ্য অৱদানসমূহ—

- SECMOL-ৰ জৰিয়তে হাজাৰ হাজাৰ শিক্ষাৰ্থীৰ জীৱন সলনি কৰিছে।

- Ice Stupa প্ৰযুক্তি উদ্ভাৱন কৰি হিমালয় অঞ্চলত পানীৰ সংকট সমাধানৰ নতুন পথ দেখুৱাইছে।

- লাডাখত টেকসই উন্নয়ন, সৌৰশক্তি আৰু পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ বাবে দীৰ্ঘদিন ধৰি কাম কৰি আহিছে।

- ২০২১ চনত Ramon Magsaysay Award লাভ কৰে।

- তেওঁৰ জীৱন আৰু কৰ্মই 3 Idiots চলচ্চিত্ৰৰ "Phunsukh Wangdu" চৰিত্ৰটোক অনুপ্ৰাণিত কৰিছিল।

কিয় আৰম্ভ কৰিলে অনশন?

২০২৬ চনৰ ২৮ জুনত দিল্লীৰ জন্তৰ মন্তৰত সোনম ৱাংগচুকে  অনিৰ্দিষ্টকালীন অনশন আৰম্ভ কৰে। এই প্ৰতিবাদৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে NEET-UG ২০২৬ আৰু অন্যান্য প্ৰতিযোগিতামূলক পৰীক্ষাত উত্থাপিত প্ৰশ্নকাকত ফাদিল আৰু পৰীক্ষাগত অনিয়মৰ ঘটনাৰ বাবে জবাবদিহিতা নিশ্চিত কৰা। তেওঁ কেন্দ্ৰীয় শিক্ষামন্ত্ৰীৰ পদত্যাগৰ দাবীও জনাইছে।তেওঁৰ মতে, লাখ লাখ শিক্ষাৰ্থীৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম যদি অনিয়মৰ বাবে মূল্যহীন হৈ পৰে, তেন্তে শিক্ষা ব্যৱস্থাৰ ওপৰত থকা বিশ্বাস ধ্বংস হৈ যাব।

বৰ্তমান পৰিস্থিতি

১৪ জুলাইলৈকে অনশন ১৭ দিন অতিক্ৰম কৰিছে। চিকিৎসকৰ তথ্য অনুসৰি, তেওঁৰ ওজন প্ৰায় ৮ কিলোগ্ৰামতকৈ অধিক হ্ৰাস পাইছে, ৰক্তত শৰ্কৰাৰ মাত্ৰাও কমি গৈছে আৰু শাৰীৰিক দুৰ্বলতা বৃদ্ধি পাইছে। বহু বিশিষ্ট ব্যক্তি, সমাজকৰ্মী আৰু বিৰোধী নেতাই তেওঁৰ স্বাস্থ্যৰ প্ৰতি উদ্বেগ প্ৰকাশ কৰি অনশন সমাপ্ত কৰিবলৈ আহ্বান জনাইছে। কিন্তু তেওঁ স্পষ্টকৈ কৈছে যে আলোচনা আৰম্ভ নোহোৱালৈকে তেওঁ এই অনশন ভংগ নকৰে।

চৰকাৰ আৰু সংবাদ মাধ্যমক লৈ বিতৰ্ক

ইমান দীঘলীয়া অনশন চলি থকাৰ পাছতো চৰকাৰৰ সৈতে ফলপ্ৰসূ আলোচনা আৰম্ভ হোৱা নাই। আনহাতে, বহু সংবাদ মাধ্যমেও এই বিষয়টোক যথেষ্ট গুৰুত্ব দিয়া দেখা নাই। অৱশ্যে এই মূল্যায়ন সকলোৰে একে নহয় আৰু সংবাদ মাধ্যমসমূহৰ কভাৰেজ সম্পৰ্কে ভিন্ন মতামত আছে।

ৰাজনীতিৰ ঊৰ্ধ্বত এক কণ্ঠ

সোনম ৱাংগচুক কোনো নতুন ৰাজনীতিবিদ নহয়। তেওঁ বহু বছৰ ধৰি শিক্ষা, বিজ্ঞান, পৰিৱেশ আৰু সমাজৰ বাবে কাম কৰি অহা এজন নাগৰিক। তেওঁৰ দাবীৰ সৈতে সকলোৱে একমত হ'বই লাগিব বুলি কোনো কথা নাই। কিন্তু যিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ সমগ্ৰ জীৱন দেশৰ শিক্ষা, যুৱসমাজ আৰু পৰিৱেশৰ উন্নয়নৰ বাবে উৎসৰ্গা কৰিছে, তেওঁৰ কণ্ঠস্বৰক গুৰুত্বসহকাৰে শুনাটো এখন সুস্থ গণতন্ত্ৰৰ পৰিচয়।

এই অনশন কেৱল এজন ব্যক্তিৰ প্ৰতিবাদ নহয়। ই দেশৰ শিক্ষা ব্যৱস্থা, যুৱসমাজৰ বিশ্বাস, জবাবদিহিতা আৰু গণতান্ত্ৰিক মূল্যবোধক লৈ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰিছে।ইয়াৰ উত্তৰ কেৱল চৰকাৰে নহয়, সমগ্ৰ সমাজেও বিচাৰিব লাগিব।

যদি এজন শিক্ষাবিদক লাখ লাখ শিক্ষাৰ্থীৰ ন্যায়বিচাৰৰ দাবীত নিজৰ স্বাস্থ্য বাজি ৰাখিবলগীয়া হয়, তেন্তে আমি নিজকে সুধিব লাগিব যে, আচলতে ক'ত ব্যৰ্থতা হৈছে?প্ৰশ্ন হৈছে—এজন শান্তিপূৰ্ণভাৱে দেশৰ স্বাৰ্থৰ কথা কোৱা নাগৰিকৰ কণ্ঠস্বৰ আমি কেতিয়া শুনিম? সেই কণ্ঠস্বৰ নীৰৱ হৈ যোৱাৰ পিছত, অনুশোচনা কৰি লাভ হ'বনে?