অসমৰ লোকসংগীতৰ জগতত এক উজ্জ্বল নাম প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডে। গোৱালপাৰীয়া লোকগীতক কেৱল অসমৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ নৰখি সমগ্ৰ দেশ আৰু বিশ্বৰ দৰ্শকৰ মাজলৈ লৈ যোৱা এই মহান শিল্পীগৰাকী অসমৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ এক অমূল্য সম্পদ। 

১৯৩৪ চনৰ ৩ অক্টোবৰত গৌৰীপুৰৰ ৰাজপৰিয়ালত জন্মগ্ৰহণ কৰা প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডে সৰুৰে পৰা অসমৰ লোকসংস্কৃতিৰ সৈতে গভীৰ সম্পৰ্ক গঢ়ি তুলিছিল। তেওঁৰ কণ্ঠত গোৱালপাৰীয়া লোকগীতৰ মৰম, বেদনা, প্ৰেম, বিচ্ছেদ আৰু গ্ৰাম্য জীৱনৰ ছবি সুন্দৰভাৱে প্ৰকাশ পাইছিল। 

তেওঁ “গোৱালপাৰীয়া লোকসংগীতৰ সম্ৰাজ্ঞী আৰু বিশেষকৈ “হস্তীৰ কন্যা”, বুলিও জনা যায়। তেওঁৰ গীতসমূহত অসমৰ মাটি, মানুহ আৰু পৰম্পৰাৰ এক জীৱন্ত প্ৰতিচ্ছবি দেখা যায়। 

প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডে কেৱল গানেই গোৱা নাছিল, তেওঁ গাঁৱে-গাঁৱে গৈ পুৰণি লোকগীত সংগ্ৰহ কৰি সংৰক্ষণৰ কামো কৰিছিল। বহু পুৰণি লোকসংগীত যাতে হেৰাই নাযায়, তাৰ বাবে তেওঁৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ অৱদান আছিল।

তেওঁৰ প্ৰতিভাৰ স্বীকৃতি হিচাপে ভাৰত চৰকাৰে তেওঁক পদ্মশ্ৰী সন্মানেৰে সন্মানিত কৰে। লগতে গোৱালপাৰীয়া লোকগীতৰ প্ৰচাৰ আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে তেওঁ সংগীত ক্ষেত্ৰত এক বিশেষ স্থান লাভ কৰে। 

২০০২ চনৰ ২৭ ডিচেম্বৰত প্ৰতিমা বৰুৱা পাণ্ডেৰ মৃত্যু হয় যদিও তেওঁৰ গীত আজিও অসমৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ। তেওঁৰ সুৰ আৰু কণ্ঠই নতুন প্ৰজন্মক অসমৰ লোকসংস্কৃতিৰ সৈতে জড়িত কৰি ৰাখিছে।