যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাই ১৯৫৫ চনত ৰাষ্ট্ৰীয় মঞ্চত অসমীয়া সাহিত্যৰ বাবে এক গৌৰৱময় মুহূৰ্ত হিচাপে সন্মানিত সাহিত্য অকাডেমী বঁটা লাভ কৰা প্ৰথমজন অসমীয়া সাহিত্যিক হিচাপে ইতিহাস ৰচনা কৰে। তেওঁৰ বিখ্যাত কবিতা সংকলন বনফুলে তেওঁৰ ৰোমান্টিক শৈলীক সংজ্ঞায়িত কৰা সৌন্দৰ্য্য, আৱেগ আৰু দাৰ্শনিক গভীৰতা প্ৰদৰ্শন কৰাৰ বাবে তেওঁ এই সন্মান লাভ কৰিছিল। তেওঁৰ কবিতা প্ৰেম, প্ৰকৃতি আৰু বিষাদৰ সুৰেৰে ভৰা আছিল। তেওঁ অসম সাহিত্য সভাৰ ১৯৫৫ চনৰ গুৱাহাটী অধিবেশনৰ সভাপতি আছিল । 

এই সাফল্য কেৱল ব্যক্তিগত নাছিল, ই ভাৰতৰ বহল সাহিত্যিক পৰিৱেশৰ ভিতৰত অসমীয়া সাহিত্যক স্বীকৃতিৰ প্ৰতীক আছিল। সেই বছৰতে তেখেতে অসম সাহিত্য সভাৰ গুৱাহাটী অধিৱেশনৰ সময়ত সভাপতি হিচাপে কাৰ্যনিৰ্বাহ কৰিছিল। যাৰ ফলত কবি আৰু সাহিত্যিক উভয় হিচাপে তেওঁৰ অপৰিসীম প্ৰভাৱ প্ৰতিফলিত হৈছিল।বনফুল হৈছে কবি আৰু সু-সাহিত্যিক যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাৰ চতুৰ্থখন কবিতাপুথি। কলিকতাত প্ৰবাসী হৈ থকা কালত যতীন্দ্ৰ নাথ দুৱৰাই বনফুল কবিতাপুথিখনৰ ৰচনা কৰে। ১৯৫২ চনত প্ৰকাশিত কবিতাপুথিখনত মুঠ ৫০টা কবিতা আছে।"বনফুলৰ কবি" বুলি পৰিচিত তেওঁৰ এই ৰচনাত প্ৰকৃতি, প্ৰেম আৰু আত্মনিৰীক্ষণৰ মিশ্ৰণ ঘটিছিল, ৰোমান্টিক পৰম্পৰা কবিৰ প্ৰেৰণা লাভ কৰিছিল।

কবি যতীন্দ্ৰনাথ দুৱৰাৰ প্ৰথম কবিতা পুথি ওমৰখায়ামৰ 'ৰুবায়ত'ৰ অসমীয়া ভাঙনি "ওমৰতীর্থ”। এই পুথিখন প্রকাশ হয় ১৯২৬ চনত। ৰুছসাহিত্যিক টুর্গেনিভৰ 'Poem is Prose'-ৰ আদৰ্শত "কথাকবিতা” প্রকাশ হয় ১৯৩৩ চনত। তেখেতৰ প্ৰথম কাব্যসংকলন “আপোনসুৰ” ওলায় ১৯৩৮ চনত। ১৯৫৫ চনত তেওঁৰ স্বীকৃতিয়ে ভৱিষ্যতৰ অসমীয়া সাহিত্যিকসকলৰ বাবে দুৱাৰ মুকলি কৰি দিলে, যাৰ ফলত তেওঁৰ অৱদান কেৱল ঐতিহাসিক নহয়, পৰিৱৰ্তনশীল হৈ পৰিল। তেখেতে কবি হিচাপে প্রখ্যাত যদিও তেখেতে কিছু গদ্য ৰচনা কৰিছিল। আজিও তেওঁৰ উত্তৰাধিকাৰ এক গৌৰৱময় মাইলৰ খুঁটি।